ΑΡΑΤΟΣ

 Ο Άρατος ο Σικυώνιος,  ο οποίος άκμασε κατά το 271–213 π.Χ., ήταν ένας πολύ  σημαντικός πολιτικός αλλά παράλληλα  και στρατιωτικός της Αρχαίας Σικυώνας.  Αφότου κατάφερε να  εκθρονίσει τον τύραννο Νικοκλή  από την πόλη περίπου  το 251 π.Χ.  ενέταξε τη Σικυώνα  στην ένωση της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Γεννήθηκε το 271 π.Χ. στην περιοχή της Σικυώνας  και ο πατέρας του ήταν ο Κλεινίας , ο οποίος ήταν άρχοντας της πόλης και φρόντιζε για την ειρήνευση  και την γαλήνη της μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα τυραννίδων που είχε γνωρίσει η πόλη κατά την ιστορία της.

Το 264 π.Χ., σημειώθηκε μια  εξέγερση στην πόλη υπό τον  Αβαντίδα έναν τύραννο που βρισκόταν στην περιοχή της Σικυώνας, ο οποίος ανέτρεψε την κυβέρνηση και δολοφόνησε τον πατέρα του Αράτου  Κλεινία,  με τον οποίο ως προς μεγάλη έκπληξη  είχαν συγγενική σχέση. Στόχος του ήταν να πάρει αυτός την εξουσία στα χέρια του έτσι ώστε να γίνει ο  ίδιος τύραννος. Μετά μεγάλης  μανίας αναζητούσε και τον γιο του  Άρατο, ο οποίος ήταν τότε μόλις 7 ετών, ώστε να τον εξολοθρεύσει επίσης και έτσι να στερεώσει την κυριαρχία του αλλά και να είναι απόλυτα σίγουρος ότι κανένας δεν θα έμπαινε εμπόδιο η θα διεκδικούσε την θέση του .  Ο Άρατος ωστόσο φυγαδεύτηκε επιτυχώς στο σπίτι της αδερφής του ίδιου του Αβαντίδα, της Σωσούς, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Πρόφαντο, αδερφό του Κλεινία. Η Σωσώ συγκινημένη από τον χαμό του πατέρα του Αράτου και από τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε σε τόσο μικρή ηλικία, τον έκρυψε μέχρι τη νύχτα της ίδιας ημέρας, και κατόπιν τον έστειλε στο Άργος. 

Κατά την παραμονή του στο Άργος, ο Άρατος είχε την ευκαιρία να λάβει φιλελεύθερη εκπαίδευση μαζί με τους όλους τους υπόλοιπους  εξορίστους της Σικυώνας. Πάρα πολλοί από εκείνους  γνώριζαν ή και ακόμα  ήταν φίλοι της οικογενείας του, και μεγάλωσε νιώθοντας  τεράστιο μίσος και κακία  για το καθεστώς της τυραννίας . Ο Άρατος επίσης αθλούνταν τακτικά στην παλαίστρα,  μια αρχαιά ελληνική σχολή πάλης  και ανέπτυξε αθλητικό σωματότυπο, ενώ αναφέρεται από τον Πλούταρχο τον σπουδαίο ιστορικό ,  πως ο ίδιος  υπήρξε νικητής σε κάποια διοργάνωση πεντάθλου της εποχής εκείνης. 

Καθώς ο Άρατος μεγάλωνε, η δημοτικότητα του αυξήθηκε, έγινε ηγετική μορφή κατά την περίοδο που βρισκόταν στην εξορία και θαυμάζονταν για την αριστοκρατική του καταγωγή και για τον ενθουσιασμό που τον διακατείχε.

 Μετέπειτα από αυτό το κατόρθωμα, πήρε την θέση του στρατιωτικού ηγέτη της ένωσης την οποία εξέλιξε σε σημαντική δύναμη του ελληνικού χώρου. Εκλέχθηκε στρατηγός της συμπολιτείας αρκετές  φορές επί 30 χρόνια και ήταν αυτός ο οποίος την καθοδηγούσε  στη σύγκρουση της με το ισχυρό Μακεδονικό βασίλειο  του Αντίγονου Β του Γονατά το οποίο βρισκόταν στον βορρά, αλλά και εναντίον των Λακεδαιμονίων με επικεφαλής τον Κλεομένη Γ, καθώς και των Αιτωλών. Όμως,  μετά την βαριά ήττα που γνώρισε από τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι δυστυχώς  σχεδόν κατέστρεψαν την συμπολιτεία, ο Άρατος απελπισμένος απευθύνθηκε  για βοήθεια στον Αντίγονο Γ τον Δώσωνα της Μακεδονίας, με τον οποίο αργότερα ανέπτυξε θερμή φιλία.  

Οι κύριες ιστορικές πηγές από τις οποίες έχουμε την δυνατότητα να αντλούμε χρήσιμες ιστορικές πληροφορίες  για τον Άρατο είναι ο ιστορικός Πολύβιος ο οποίος έζησε κατά τον 2ου αιώνα π.Χ.  Ο σημαντικός αυτός ιστορικός ,  φέρεται να άντλησε τις πληροφορίες από τα απομνημονεύματα του ίδιου του Άρατου που είχαν διασωθεί εκείνη την εποχή αλλά και ο ιστορικός Πλούταρχος ο οποίος άκμασε  τον 1ου αιώνα μ.Χ.,  αναφέρει μια πολύτιμη και χρήσιμη πληροφορία για τον θάνατο του Αράτου.  Πιο συγκεκριμένα περιγράφει  πως τελικά ο ίδιος ο  Φίλιππος εξόντωσε τον Άρατο δηλητηριάζοντας τον. 

ΑΠΕΛΛΗΣ

 Ο Απελλής  , υπήρξε καθώς και θεωρείται  ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες ζωγράφους  του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού .Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος , άκμασε κατά την πρώιμη Ελληνιστική περίοδο . Αρκετές είναι  οι αρχαίες πηγές που  αναφέρουν πως καταγόταν από την Κω ή την Έφεσο . Ωστόσο όμως,  θεωρείται πιθανότερο πως γεννήθηκε στην αρχαία ιωνική πόλη Κολοφώνα η οποία γεωγραφικά βρίσκεται  βόρεια της Εφέσου. Γεννήθηκε περίπου το 370 Π.Χ. και ήταν γιος του Πυθέα. 

 

Ο Απελλής υπήρξε αρχικά μαθητής του  δασκάλου Εφόρου του Εφέσιου. Καθιερωμένος  και αποφασισμένος ήδη ζωγράφος καταφτάνει στη Σικυώνα. Σπουδάζει για 12 έτη στη Σικυώνια Σχολή Ζωγραφικής που στεγαζόταν εκεί,  με δάσκαλό του τον σπουδαίο Πάμφιλο στον οποίο έδινε ως ανταμοιβή για τις πολύτιμες τεχνικές και γνώσεις που του μετέδιδε,   ένα τάλαντο το χρόνο. Είναι αρκετά  γνωστό από πολλές αρχαίες πηγές  πως  μαθήτευσε και στο πλευρό  του ζωγράφου Αμφιπολίτη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σικυώνα, συνεργάζεται με τον ζωγράφο Μελάνθιο μαζί με τον οποίο  κατασκεύασε την  εικόνα του τύραννου Αρίστρατου. 

Τότε στη Σικυώνα τον βρήκε ο Μ. Αλέξανδρος και μαζί με τον Λύσιππο τους πήρε στη μακεδονική βασιλική αυλή. Ο Απελλής εργάστηκε σαν ζωγράφος στο περιβάλλον του Φιλίππου Β’ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, φιλοτεχνώντας αρκετές προσωπογραφίες τους. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, ο Μέγας Αλέξανδρος εκτιμούσε ιδιαίτερα τις ικανότητές του. Για το λόγο αυτό, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε απαγορεύσει να τον ζωγραφίζει άλλος εκτός από τον Απελλή . Τέλος , αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως ο Απελλής ακολο'υθησε τον Μ Αλέξανδρο στην  εκστρατεία του  στην Ασία και κατάφερε να φτάσει μέχρι την Έφεσσο. 

Έκανε πάρα πολλά και σπουδαία έργα ζωγραφικής τόσο για τον Μ. Αλέξανδρο που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και τον ήθελε αποκλειστικά δικό του ζωγράφο , καλλιτέχνη αλλά τον είχε στην καρδιά του ως  έναν έμπιστο και πάρα πολύ καλό του φίλο . 

Πολλά έργα του σώζονται μέχρι και σήμερα και είναι πάρα πολύ σημαντικά γιατί αναδυκνύουν τον πλούτο και την μοναδική ικανότητα των Αρχαίων Ελλήνων αλλά και τον μοναδικό αυτό αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ο οποίος άκμασε και έγινε γνωστός σε κάθε γωνία του κόσμου χάρη σε  σπουδαίους σε τέτοιους αθάνατους ανθρώπους.  

ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ

 Ο Κλεισθένης γνωστός και ως γιος  του Αλκμεωνίδου ,  υπήρξε Αθηναίος πολιτικός κατά τον  6ου αι. π.Χ. Προερχόταν από  την οικογένεια  των Αλκμεωνιδών, και ήταν  εγγονός του Κλεισθένη  ο οποίος καταγόταν από την αρχαία Σικυώνα .  Θεωρείται από πολλούς  ο ‘’πατέρας’’ της δημοκρατίας αφού ο ίδιος έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική  μεταρρύθμιση της Αθήνας από το 508-507. 

Η πολιτική πορεία του Κλεισθένη αλλά και πιο συγκεκριμένα η προσωπική του ζωή ήταν αρκετά δύσκολη. Εξορίστηκε τρεις φορές λόγο των πολιτικών  του πιστεύω όμως , μετά το τέλος της τυραννίδας των Πεισιστρατιδών  επιστρέφει στην Αθήνα.  Ο Κλεισθένης αποφάσισε και  ανέλαβε να μεταρρυθμίσει το πολίτευμα της Αθήνας με στόχο να το κάνει δημοκρατικό. 

Τα μέτρα του  βασίζονταν κυρίως στην ισηγορία και στην ισονομία. Κατάφερε να φέρει την κατάργηση του συστήματος κοινωνικής διαίρεσης και δημιούργησε δέκα τεχνητές φυλές με στόχο την αποτροπή της πάλης και των αναταραχών μεταξύ  των τάξεων. Χώρισε  την δύναμη των φυλών με την μέθοδο των τριττύων και  χώρισε την Αττική σε μεγάλο αριθμό δήμων. Ως αποτέλεσμα οι  κάτοικοι  της απέκτησαν επώνυμο με βάση τον δήμο όπου ήταν εγγεγραμμένοι και ανήκαν . Ο Κλεισθένης επίσης  πολιτογράφησε όλους τους μέτοικους  και ελεύθερους  κατοίκους της Αττικής με αποτέλεσμα να αποκτήσουν και αυτοί τα  δικαιώματα του  Αθηναίου πολίτη. Τέλος , αύξησε τον αριθμό των βουλευτών  από τετρακόσιους σε πεντακόσιους, καθώς επίσης άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο εκλέγονταν.

  Για να  προστατεύσει το πολίτευμα από την τυραννία , αντικατέστησε τον άρχοντα από την κορυφή και την αρχηγική θέση  της πολιτείας και στη θέση του όρισε ένα απλό βουλευτή από τους πεντακόσιους ο οποίος άλλαζε  κάθε ημέρα και εκλεγόταν με κλήρο. Επιπλέον δημιούργησε την διαδικασία  του οστρακισμού σύμφωνα με την οποία οι πολίτες της Αττικής με βάση κάποια κριτήρια μπορούσαν να θέσουν σε εξορία άτομα που θεωρούσαν επικίνδυνα για το πολίτευμά τους . Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό ,  ενίσχυσε τις αρμοδιότητες της Εκκλησίας του Δήμου . Με αυτόν τον τρόπο  είχε πλέον  την δυνατότητα να αποδέχεται  ή να απορρίπτει αποφάσεις του Άρειου Πάγου που αφορούσαν καταδίκη σε θανατική ποινή.

Μετά την καθιέρωση και εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του ο Κλεισθένης απομακρύνθηκε από την πολιτική  του ζωή.

Δυστυχώς μέχρι και σήμερα ,  δεν υπάρχουν πληροφορίες ή κάποιες αρχαίες πηγές  που να αναφέρουν για τον θάνατο του.

ΛΥΣΙΠΠΟΣ

Ο Λύσιππος , ο οποίος άκμασε περίπου  το 370 με  300 π.Χ., ήταν ένας  αρχαίος Έλληνας γλύπτης  από τη Σικυώνα , που ασχολούταν  αποκλειστικά και μόνο με  μπρούτζινα γλυπτά. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους  εκπρόσωπους της σχολής της Σικυώνας, του μεγαλύτερου καλλιτεχνικού κέντρου μετά την Αθήνα. Σύμφωνα με αρκετές αρχαίες πηγές βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τον Πραξιτέλη  και τον Φειδία. Ήταν ένας από τους επίσημους καλλιτέχνες της Αυλής του Αλεξάνδρου και πολύ παραγωγικός.

Καθώς δε διασώζεται κανένα γλυπτό του, αλλά και λόγω των αμφισβητούμενων χρονολογήσεων αντιγράφων των έργων του, καθίσταται δύσκολος ο εντοπισμός της καλλιτεχνικής παραγωγής του στο χρόνο.

 Ο Πλίνιος ,  τοποθετεί την ακμή του κατά την περίοδο της 113ης Ολυμπιάδας,   ενώ άλλες πηγές υποδεικνύουν πως είχε πολυετή σταδιοδρομία κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα . Σύμφωνα με  τον Παυσανία, ένα άγαλμα του Τρωίλου  στην Ολυμπία  αποδίδεται  στον Λύσιππο, και αποτελεί τιμή  για τις νίκες του Τρωίλου σε  αγώνες του  , γύρω στο 372 . Αυτό θεωρείται  ως το παλαιότερο έργο του, αν και η επιγραφή του,  μπορεί να  είναι νεότερη. Σχετικά  με  μια άλλη επιγραφή που βρέθηκε στους Δελφούς,  φαίνεται πως  ο Λίσυππος ήταν αρκετά  ενεργός γλύπτης από τη δεκαετία του 360. Λόγο του ότι ήταν ένας από τους καλλιτέχνες της Αυλής του Αλεξάνδρου, ήταν αρκετά φημισμένος για την εποχή του .  

 Ως επικεφαλής ενός μεγάλου εργαστηρίου, είχε αρκετούς μαθητές που μιμήθηκαν  πιστά τον ίδιο τον δάσκαλό τους αλλά και το ύφος του, τόσο ώστε τα έργα τους να μην διακρίνονται από αυτά του δασκάλου τους. Σήμερα, αρκετά ρωμαϊκά γλυπτά αναγνωρίζονται ως αντίγραφα έργων του, αν και λίγα από αυτά με βεβαιότητα και κυρίως με  αρχαίες περιγραφές γλυπτών του. Αν και υπάρχουν πολλές  ελληνικές και ρωμαϊκές  πηγές με αναφορές στον Λύσιππο, στην πλειοψηφία τους δεν μπορούν να αναγνωριστούν με ακρίβεια  τα στοιχεία της τεχνοτροπίας του. 

Το βασικότερο  χαρακτηριστικό της τέχνης του ήταν  η λεπτότητα των έργων του , ακόμα και στη μικρότερη λεπτομέρειά τους.  Ο Λύσιππος  ασχολούταν περισσότερο με αγάλματα αθλητών, θεοτήτων και ηρώων, καθώς και με προσωπογραφίες, όπως  του Αλεξάνδρου ή  ακόμα και ανθρώπων του περιβάλλοντός του. 

Στα πιο γνωστά έργα του ανήκει ο Αποξυόμενος, που συνδέεται με σωζόμενο ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο στο μουσείο Pio-Clementino του Βατικανού. Θεωρείται πως ενσωματώνει κυρίαρχα στοιχεία της τεχνοτροπίας του, όπως το μικρό κεφάλι, το λεπτό σώμα, τα μακριά πόδια και την προσεγμένη απόδοση των μαλλιών του γλυπτού. Αποτελούταν από χαλκό. 

 Ένα άγαλμα του αθλητή του παγκρατίου Αγία, που ανακαλύφθηκε στους Δελφούς, θεωρείται επίσης αντίγραφο σύγχρονου έργου του Λύσιππου, φιλοτεχνημένο στον Φάρσαλο. Αν πράγματι βασίζεται σε γλυπτό του

ΕΠΙΓΕΝΗΣ

 Ο Επιγένης,  ο Σικυώνιος υπήρξε σύμφωνα με τον  Σούδα ή Σουίδα (το οποίο ήταν ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες το οποίο γράφτηκε κατά τον 10ο αιώνα),  ο παλαιότερος "τραγωδιοποιός". Όπως  αναφέρεται υπήρξε  αρχαιότερος ακόμη και από τον Θέσπη ,  ο οποίος  κατά κανόνα αναφέρεται ως ο εφευρέτης της τραγωδίας κατά τον 6ο Π. Χ. αιώνα 

Μπορούμε να θεωρήσουμε  ότι ο Επιγένης ήταν από τους πρωτοπόρους εκείνους ποιητές που τόλμησαν να εισαγάγουν στους διθυράμβους , οι οποίοι  ψαλλόταν προς τιμήν του θεού  Διονύσου 
 μύθους και ιστορίες και για άλλα σημαντικά  μυθολογικά  και μυθικά πρόσωπα. Όλες οι  καινοτομίες του αλλά  και οι πρωτοπορίες του  αυτές σίγουρα δεν γινόταν θετικά δεκτές στην αρχή  από το κοινό.

 Έτσι, σύμφωνα με την Σούδα, όταν κάποτε παίχθηκε μια τραγωδία του Επιγένους αφιερωμένη στο θεό Διόνυσο, στην οποία όμως παρεμβάλλονταν μύθοι και για άλλους θεούς, "φωνάχτηκε" για πρώτη φορά από τους θεατές η φράση Οὐδὲν πρὸς τὸν Διόνυσον [Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τον Διόνυσο], που έμελλε να καταστεί παροιμιώδης και λεγόταν, όπως μας πληροφορεί ο παροιμιογράφος Ζηνόβιος,  όταν κάποιος αγόρευε εκτός θέματος,

Από το έργο του Επιγένους δεν έχει  διασωθεί  δυστυχώς κανένα απόσπασμα. Παλαιότερα ορισμένοι τον είχαν ταυτίσει με τον συνονόματο του Επιγένη , τον ποιητή της μέσης κωμωδίας .